ส่องมรดกปัญญา: รอยจารึกแห่งมิตรภาพในคัมภีร์เก่า ณ วัดสระเกศฯ

ในโลกที่กาลเวลาหมุนผ่านอย่างรวดเร็ว บันทึกบรรทัดสั้นๆ บนหน้าแรกของคัมภีร์ “อภิธานัปปทีปิกา พร้อมสูจิ” ฉบับพิมพ์เก่า ณ คณะ 5 วัดสระเกศ ราชวรมหาวิหาร กลับทำหน้าที่ตรึงเข็มนาฬิกาหยุดไว้ที่วันที่ 1 พฤษภาคม พ.ศ. 2492

“สามเณรจำนงค์ ทองประเสริฐ มอบของขวัญวันอุปสมบท ด้วยหนังสือเล่มนี้ ให้สามเณรเกี่ยว โชคชัย”

ถ้อยคำธรรมดาที่แฝงความลึกซึ้งนี้ คือ รอยจารึกแห่งสายสัมพันธ์บริสุทธิ์ของสองสามเณร 2 รูป ผู้เป็นสหธรรมิก หรือสหายธรรม เคียงบ่าเคียงไหล่ และผู้ใฝ่เรียนรู้ ซึ่งต่อมาในกาลข้างหน้า ทั้งคู่ได้เติบโตขึ้นเป็นเสาหลักแห่งพระศาสนาและวงการวิชาการไทย — สมเด็จพระพุฒาจารย์ (เกี่ยว อุปเสโณ) พระมหาเถระผู้ทรงคุณูปการ และ ศ.พิเศษ จำนงค์ ทองประเสริฐ ราชบัณฑิตผู้เป็นปราชญ์

การส่งมอบคัมภีร์พจนานุกรมบาลีชั้นสูงในวันอุปสมบท จึงมิใช่แค่การมอบหนังสือเล่มหนึ่ง หากเป็นการยื่น “แสงสว่างแห่งปัญญา” ให้แก่กัน นำทางชีวิตเข้าสู่ร่มเงาแห่งพระธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าอย่างแท้จริง

ปัจจุบัน คัมภีร์เล่มทรงคุณค่านี้ยังคงถูกจัดแสดงไว้เพื่อเป็นอนุสรณ์อนุชน รุ่นหลัง—เป็นดั่งสะพานเชื่อมกาลเวลา ที่สะท้อนว่ามิตรภาพอันงดงามและความเพียรในทางธรรมนั้น ย่อมคงทนถาวรยิ่งกว่ากาลเวลาเสมอ